Paraskevidekatriafobia

‘Nee, ik stap niet in. Dat is de goden verzoeken.’
Ze loopt verder, voetje voor voetje.
‘Suzanne … sterven op een stoep of in een auto: dat maakt toch
niets uit?’ Ik open het zijraam, volg haar schriele benen die op
weg zijn naar mijn huis. ‘Suzanne, het is nog zeker vijf kilometer
lopen. Tegen de tijd dat je er bent zijn je blaren rood en je stiletto’s
versleten.’
‘Je bent lief, tegen beter weten in.’
‘Dat is mijn probleem, los het jouwe op door in te stappen. Je
moet er een keer doorheen.’
‘Dat wordt dan mijn dood,’ zegt ze, ‘en de jouwe ook, besef je
dat wel? Dat zul je altijd zien, een ongeluk komt nooit alleen.’
Iedere seconde een weloverwogen stap. Ze nadert het Waterlooplein.
Een uitgelaten menigte. Ze verstijft.
‘Suzanne, daar kom je nooit doorheen. Dat red jij niet.’
‘Dat weet ik wel, maar jij weet ook wat voor een dag dit is.’
‘Op de maan bestaan geen vrijdagen en in Australië is het op dit
moment zaterdag. Denk gewoon dat je in Austra…’
‘Waarom rijd jij nog steeds in een rode auto?’
Shit. Haar erytrofobie.
‘Omdat, verdomme, in het donker zelfs God geen kleuren kan
zien.’
‘Maar ik weet het. Wat denk jij wel!’
Ze is zó mooi. Ze verzet geen poot meer.
‘Kun je alsjeblieft een taxi voor me regelen? Een witte?’

 

Dit verhaal is opgenomen in de bundel “Pennen met mosterd”
zie publicaties
Met dank aan Ambilicious en Leonardo Pisano,
auteur van  “Mosterd voor de maaltijd”

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑