Zondagswandeling

Je weet toch dat gazpacho koud is,’ even zwijgt de dikke man, ‘of niet soms?’ Hij kijkt zijn vrouw strak aan. Ehm, nee hoor, niet echt. Ik wist–’
Dat wist je wel!’

We vinden een tafeltje op het terras, vlak voor die van de dikke man die een sigaartje opsteekt.
Dat hebben wij weer.
Lekker gewandeld en dan uitblazen in de stank van een ander. We nemen de aardbeien met slagroom. De man blijft verder praten op een volume dat onnodig is. Ik kijk naar de bloemenkaarsen van de tamme kastanje aan de overkant. ‘Mooi hè.’

Ja,’ zegt mijn schatje die mijn blik volgt en stilletjes de aardbeien naar binnen lepelt. Zijn stem valt niet te negeren, ik merk dat mijn lief zich nog meer ergert dan ik.
Zeg, wij komen hier al jaren en nu bedien jij die vreemden daar als eerste?’
Excuses, ik had u niet eerder opgemerkt, ‘zegt de bediende. Haar verontschuldiging tovert een lach op onze gezichten.
Vrouwen,’ zegt de dikke man, ‘ongestructureerde impulsieve dagdromers.’
Lul,’ zeg ik zacht maar net iets te hard. Hilde grinnikt. Daarna is het stil.

Dit is wat ik wil, een stil moment maar ik voel wat prikken in mijn rug.
Zie je die mensen daar,’ hij heeft het volume nog wat opgeschroefd, ‘dat noemen ze nou wereldverbeteraars, dat kan je zien aan hun rugzakken.’
Hilde schrikt, een aardbei valt van het lepeltje terug in het glas. Mij doet het niet zoveel, betalen en weggaan is wat nodig is.
En die vrouw doet aan yoga.’
Mijn liefje krijgt een rood hoofd. Ik pak haar hand die koud aanvoelt. ‘Kom, laat die aardbei maar liggen.’
Ik sta op.
Zijn de aardbeien niet naar wens soms?’
Ik kijk voor het eerst de dikke man aan, de lach op zijn gezicht is superieure kunst. Ik doe twee passen richting de kassa maar Hilde loopt op hem af. Ze doet niet aan yoga, ze is therapeute. Ik wil haar tegenhouden maar ik ben te laat. De dikke man kijkt mij aan alsof ik mijn hond moet terugroepen. Dan richt hij zijn blik op mijn meisje die hem niet haar kaartje aanbiedt.
Nou, zeg het eens! Wat heeft u nog op de tong.’
Het gespeelde ongeduld in zijn stem benadrukt de stilte op het terras. Dan ineens komt de boel los.

Vrouwen kunnen niet mikken, zeggen ze. Maar deze fluim maakt doelgericht de oversteek.

Reacties zijn gesloten.

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑