Kattenpis

‘Aus, aus…, aus,’ Diether kijkt me lodderig aan voordat zijn bebaarde kop op de houten tafel bonkt. Het is geen mooie baard, die hij heeft, een vijf of zes weken oud broeisel waarin puisten te zien zijn. Die gaan ongetwijfeld bloeden bij het scheren, en daarom doet Diether dat maar niet. Denk ik, want ik weet niets van deze man die voor me ligt te slapen.
Schlafen im Löwenbräu.
Löwenbräu is een unieke kroeg, een kroeg voor een week. Het is de grootste van Duitsland, er kunnen tienduizend Germanen in die zich in alle bochten moeten wringen om een toegangskaartje te bemachtigen. In een week tijd zetten ze een miljoen liter bier om in urine, een verdomd gevaarlijk karweitje. De kroeg is geheel uit zeil opgetrokken en zal na deze week voor een jaar plaats maken voor het groene gras van de Theresienwiese. Hier hield Hitler in negentienachtendertig een overwinningsparty: een half miljoen Duitsers zworen hem voor eeuwig trouw. Op een hoge sokkel kijkt Frau Bavaria uit over de weide, alsof ze ervoor waakt dat het bruine vuur niet opnieuw oplaait. Vandaag ontmoet ik alleen maar gezellige Germanen. Frau Bavaria is in ieder geval welkom, ze heeft een drukke week om over types als Diether te waken.

De kaartjes voor het Oktoberfest had ik al een jaar liggen en ik was lichtelijk opgewonden toen ik aankwam bij mijn kroeg. De Löwenbräutent is prachtig beschilderd en ziet er uit als een opgeblazen herberg. Ik begon aan mijn tweede liter bier, gezeten in het midden van een honderd meter lange tafel, toen Diether voor mij op het bankje plofte. Hij had twee pullen in zijn handen, was ergens naar op zoek: de plee, een serveerster of een vriend want andere bezigheden -behoudens het urine produceren en het perfectioneren van het kletsen met dubbele tong- had je hier niet.
Diether overschouwde de tafels, hij heroriënteerde zich en hij deed een poging om op te staan maar de signalen die ergens door de synapsen van de cortex worden geproduceerd bereikten zijn benen niet. Of ze waren sterk vervormd. Bovendien moet er ook weer een signaaltje van de spieren en gewrichten naar de hersenen toe, anders weet het hoofd niet hoe de benen staan. Dat was het geval bij Diether, en zijn hoofd weet wel meer niet. Hij keek in mijn ogen toen hij begon te drinken, het heffen van de arm naar de mond verliep ongelooflijk precies. Ook het polsgewricht maakte de fijne pronatie beweging die nodig is om het vocht gedoseerd in de keel te gieten. Hier zat jaren van dronkemanstraining in. Geen kattenpis.
‘Wie sind Sie?’ vroeg hij mij.
‘Anton, aus Holland.’
‘Oergh,’ was zijn respons. Deze info was voor hem kennelijk genoeg, geen verdere vragen meer.
‘Und Sie? Wie sind Sie?’
Hij deed zijn best om me aan te kijken
‘Diether. Aus, aus…, aus,’ stotterde hij, maar geen signaal bereikte nog zijn lippen.
Gute nacht Freund.

 

Image: Pixabay – motointermedia CC0 Public Domain

 

Reacties zijn gesloten.

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑